Rad Saša Tkačenko iz serije Sunset razvija se kao istraživanje odnosa između promjene i kontinuiteta površine koja nosi tragove transformacije, ali zadržava vlastitu unutarnju strukturu. Slojevita kompozicija i suptilni prijelazi boje sugeriraju stanje koje nije konačno, nego stalno u procesu.

U kontekstu Maksimira, rad se čita kroz odnos s prostorom koji ga okružuje kroz svjetlo, atmosferu i prisutnost prirode koja se neprestano mijenja, ali ostaje. Time se dodatno naglašava ideja trajanja i procesa kao nečega što nadilazi pojedinačni trenutak.